Κρίσεις




 
 
 
 
 
 





























































 
 
 
 

"...Χτες πήρα στα χέρια μου τη "Θηρασία" σου. Στην αρχή από περιέργεια, μετά ξεχάστηκα -οι στίχοι σου με πήραν και με ταξίδεψαν. Κάποια στιγμή είδα ότι είχα φτάσει στη σελίδα 49 χωρίς να το καταλάβω.
Κάτι θα πρέπει να σημαίνει αυτό. "Κι η καρδιά μου αγγίζει πάλι την έκρηξη...Μ' έναν υπέροχο κρότο θα λευτερωθώ".
……….
Σίγουρα είσαι ποιητής για να μπορείς να κάνεις ένα κουρασμένο μυαλό, να χαλαρώσει, να ταξιδέψει, ακόμα και ν' απογειωθεί. Το νησί μας είναι καταδικασμένο να γεννάει ποιητές!
Κι εσύ από τη μεριά σου είσαι καταδικασμένος να συνεχίσεις να γράφεις, αφού κουβαλάς μέσα σου σίγουρα πολλές "Θηρασίες" ακόμη..."

Φρέντυ Γερμανός (25.11.97)


“…Σπουδαία η "Θηρασία". Γέννησε τον «Ηλεκτρικό Θησέα» που είναι ο ύμνος της γενιάς μου…"

Παύλος Σιδηρόπουλος

Μ' αυτή την τρίτη συλλογή ο διευθυντής του "Εθνους" Δ. Βάρος αποκαλύπτεται πολύ καλός ποιητής. "Φιμωμένος να κρατώ κάτω απ' τα πόδια μου/ τις κραυγές του έρωτα, της ζωής και του αγώνα/ (... ) Βάλε κι άλλο φυτίλι, Δημήτρη!". Δίνει αμέσως, στο "Πρελούδιο", το στίγμα του: η διαμαρτυρία που φτάνει σ' ένα απελπισμένο κήρυγμα επανάστασης, μεταφορικά και κυριολεκτικά. Μια έκρηξη ψυχής.
Το βιβλίο είναι μια συσσώρευση καίριων επισημάνσεων που οδηγούν σταθερά στην "έξοδο", επώδυνα. Μέσα από εσωτερικές συγκρούσεις, αμφιβολίες, μεταπτώσεις. Μια ευγένεια διατρέχει το λόγο του: "ταξιδεύω/ σαν δέμα χωρίς παραλήπτη... / Κληρονόμος/ ονείρων που αναβάλλονται/ Οφειλέτης/ χρέους που μου φόρτωσε η γνώση". Πικρός σαρκασμός. "Το μέλλον έρχεται πάμφωτο/ μέσα απ' τους καθοδικούς σωλήνες/ Μόνο που τα περιστέρια/ πνίγηκαν όλα στην αιθαλομίχλη". Και επωδός, συνεχίζεται ο θρήνος: "κι ο Μπελογιάννης δε ζει/ Μήτε ο Λαμπράκης/ Μα ζουν οι δολοφόνοι τους/ (... ) Στοχεύοντας ίσια στις καρδιές/ των καινούργιων μας ηρώων". Σποραδικές ριπές ελεύθερου σκοπευτή. Και πάλι ο θρήνος."Δείξε μου ένα σημάδι δράσης, σύντροφε/ Δεν μπορώ να τραγουδήσω μονάχος μου απόψε". "Κι όλο με πιάνει να χυθώ/ σε δρόμους και πλατείες/ Να ανάψω ολόγυρα φωτιές... ". Αμφιταλαντεύσεις: "Σχίσε τα ποιήματα. Ας το παραδεχτούμε/ Δεν πετάνε πια αετοί στον ουρανό μας".
Ξαφνικά, συμβολοποιεί το νησάκι της Σαντορίνης: "Σφίγγα Θηρασία/ (... ) Δώσ' το σύνθημα ν' ανεμίσουν τα λάβαρα/ Δώσ' το σύνθημα να χτυπήσουν/ τα ταμπούρλα της επίθεσης". Και πάλι πτώση "Γιατί η μνήμη του Νοέμβρη, σύντροφε, / (... ) Είναι ένα γραμμάτιο χρόνια τώρα διαμαρτυρημένο". Και κορύφωση της αγωνίας: "Η απελπισία λοιπόν/ Η απελπισία να γίνει μάνα της βίας!".


Μανώλης Κορνήλιος (Ριζοσπάστης)


"...Ολόκληρη η "Θηρασία" -ένας ενιαίος ποιητικός λόγος μοιρασμένος σε έντεκα κομμάτια- είναι γεμάτη
συμβολισμούς.
Άλλωστε και η Θηρασία με τα χρώματά της,
το κόκκινο της λάβας, το μαύρο και το γαλάζιο
που την περικλείουν (χρώματα του εξωφύλλου)
επελέγη για να εξυπηρετήσει αυτό το σκοπό.
Τα χρώματα ταυτίζονται με τα συναισθήματα του ποιητή που διαπερνούν έντονα το λόγο του. Από την απελπισία περνά στην ελπίδα...
...Στίχοι αδροί που επαγγέλλονται και οραματίζονται τη κοινωνική δικαιοσύνη. Που κρύβουν μέσα τους τη κάθαρση αλλά και την εξέγερση..."

Δήμητρα Ρουμπούλα (Έθνος)


"...Η 'Θηρασία' είναι αρχικά 'κομβικό' ποιητικό έργο σε εντελώς συγκεκριμένο ιστορικό πλαίσιο. Είναι η πρώτη ουσιαστικά Ποιητική Σύνθεση αξιώσεων που διατρέχει τη Νέα Ήττα της Αριστεράς και ξιφομαχεί με τον ιστορικό χρόνο στο όνομα της ελπίδας που δε στέρεψε και είναι ελεύσιμη στο κάποιο μέλλον.
...Ένα προφητικό, πολιτικό ποίημα με υπαρξιακή αφετηρία και θυμωμένη αυτοκρισία και ετεροκρισία..."

Δημήτρης Ιατρόπουλος (Έθνος)


<< Έγραψαν για τη "Φρύνη"