Κρίσεις




 
 
 
 
 
 
































































































 
 
 
 

"...Ενώ στην Οικουμένη συντελούνται καταστροφές, η 'Φρύνη' σπαραγμένη και όρθια, μας παίρνει από το χέρι και προχωρούμε μαζί. Αυτό όλο λέγεται ποίηση. Δώρο θεϊκό και ευλογία..."

Κωστούλα Μητροπούλου


"...Ευαισθησία, προβληματισμός, συγκίνηση, δυναμική αξιοποίηση της ελληνικής γλώσσας... Στη 'Φρύνη' υπάρχει αληθινή ποίηση..."

Γιώργος. Μπαμπινιώτης


"...Στο γοητευτικό ταξίδι της ταξίδεψα μαζί της... Αν και εγώ δεν 'έκανα τη λαχτάρα ψηφοδέλτιο' ποτέ, εν τούτοις ξανάνιωσα ως Έλλην 'σαν ξημερώνει στην αιχμάλωτη πατρίδα'..."

Θάνος Μικρούτσικος


"...Παρήγορο να ονειρεύονται οι άνθρωποι που ζουν μέσα στα 'κόκκινα φώτα περιστρεφόμενα / γαλάζια φώτα περιστρεφόμενα' της καθημερινής μας επικαιρότητας..."

Πόλυ Μηλιώρη


"...Η 'Φρύνη' μου έδωσε την ευκαιρία να χαρώ και να συγκινηθώ με την ευγένεια και την ευαισθησία της..."

Γιώργος Νταλάρας


"...Αφέθηκα στον ποταμό των λέξεων κι' άκουσα τον βαθύ τους ήχο. Η μουσική τους μ' ακολουθεί μέχρι τώρα..."

Νίκος Χουλιαράς


"...Η 'Φρύνη' με παρασύρει γιατί έχει δύναμη, κίνηση και μια εφηβική θα έλεγα ένταση... Οι εικόνες και τα νοήματα εναλλάσσονται τόσο πλούσια και τόσο ζωντανά..."

Μάρω Βαμβουνάκη


"Στον δημοσιογράφο και ποιητή Δημήτρη Βάρο έχουν κοινό στόχο οι δυο του ιδιότητες, την αποκάλυψη της αλήθειας. Η αλήθεια που αποκαλύπτει ο δημοσιογράφος σχετίζεται με το σκοτάδι που τυλίγει τον κόσμο, εξαιτίας της ωμής εκμετάλλευσης των λαών από ένα βάρβαρο ηλεκτρονικό ιμπεριαλισμό. Η αλήθεια του ποιητή σχετίζεται με την ανάγκη ν' ανακαλύψει ο άνθρωπος το μέσα του φως, που θα φωτίσει την έξοδό του απ' το έρεβος.

Ετσι ο ποιητής λέει: «Να κάτσεις ολονυχτίς και να ζυμώσεις / μια ολόλαμπρη λιακάδα». Για να μη «μοιάζεις με άρρωστο σκυλί / που το αρνιέται ο χάρος». Στη θαυμάσια ποιητική του σύνθεση που φωτίζεται απ' την ψυχή της «Φρύνης» πλάθει την οριστική λύτρωση: «Κάθε νύχτα βλέπω ζωντανός / το θάνατό μου σ' επανάληψη», λέει δείχνοντας ότι ανάμεσα στους επαναλαμβανόμενους θανάτους υπάρχει η αρχή και πάλι της έμπρακτης ελπίδας για το μέλλον, που δε γεννιέται, αν οι μέρες μας μένουν αγονιμοποίητες απ' τον αγώνα: «Τίποτα δε γεννιέται χωρίς έρωτα / τίποτε δεν αλλάζει χωρίς αγώνα». Ο αγώνας, βέβαια, δε γίνεται με λέξεις. Οσο ωραίες κι αν είναι αυτές, χωρίς την κίνηση της πράξης, αντί ν' αφυπνίσουν, ναρκώνουν. Γι' αυτό ο ποιητής προτρέπει: «Σήμερα μην πλαγιάσεις / με καμιά καινούρια πίστη ή ελπίδα / να σταθείς γυμνός / μπροστά στα ολόγυρά σου αισθήματα».

Ο Δ.Β. ζητά απ' τη συλλογική ψυχή του σημερινού ανθρώπου μια κίνηση απλή που θα μας δώσει πίσω τη σάρκα μας έμψυχη κι όχι ηλεκτρονική, ώστε να αναγκάζεται να ρωτάει την κατασκευασμένη ψυχή ακόμα και του έρωτά του: «Καταλαβαίνεις τι λέω / ή να σε πάρω στο κινητό; (...) Πιστεύεις όσα λέω ή να τα γράψω σε βίντεο;» και εξηγεί, γιατί πρέπει κάποιος να τον καταλάβει και να τον πιστέψει: «Γιατί δεν πρέπει να τους αφήσω / να θάψουν τον ουρανό (...) να δέσουν τη θάλασσα (...) να ευνουχίσουν τον έρωτα / Η σιωπή μου πρέπει να φωνάξει».
Δε φωνάζει η σιωπή του Δ.Β. Επαναστατεί κραυγάζοντας, όπως το φως στο γυμνό κορμί της ομορφιάς"

Γιάννης Καραβίδας (Ριζοσπάστης)


"..Στην εποχή της ισοπέδωσης των πάντων, σύμβολα της μυθολογίας ακόμα εκφράζουν το συλλογικό μα και το ατομικό υποσυνείδητο... Εργαλεία 'μυθικά' δρουν υποστηρικτικά στην εκδήλωση των συναισθημάτων αλλά και των ιδεών καθώς οι αλληγορίες επενδύουν τον σύγχρονο στοχασμό στη ποίηση του Δημήτρη Βάρου...Ο σαρκασμός της πραγματικότητας, της τεχνητής ευδαιμονίας διατρέχει τους εύληπτους στίχους με έντονες τις συναισθηματικές αποχρώσεις..."

Χρύσα Σπυροπούλου (Ελευθεροτυπία)


"...Γραμμένο κατά τα ομηρικά πρότυπα με μια δομή που θυμίζει ραψωδίες είναι η 'Φρύνη' του Δημήτρη Βάρου, ο οποίος όπως η διάσημη εταίρα της αρχαιότητας, παντελώς απογυμνωμένος τολμά και ρισκάρει... Είναι το τέταρτο βιβλίο του συγγραφέα και συνάμα το πιο ερωτικό, το πιο βαθιά υπαρξιακό αλλά και το πιο επαναστατημένο κι ας έχει πικρή γεύση στην άκρη της η επίγνωση..."

Ελένη Γκίκα (Έθνος της Κυριακής)


"...Ο ποιητής καταγίνεται με την ιστορία του τόπου μας αλλά και της Ευρώπης και, ταυτοχρόνως καταδύεται στη προσωπική του ιστορία... Καταπιάνεται με ζητήματα παγκόσμια, όπως ο έρωτας και η επανάσταση... με ένα λόγο που θέλει να αντισταθεί στην αρχή του κυνισμού, στο δόγμα του καταναλωτισμού, στην κατάρα της συναισθηματικής έκπτωσης, στην άρνηση της εμπειρίας..."

Δήμητρα Ρουμπούλα (Έθνος)


"...Σπεύδω να εκφράσω το θαυμασμό μου για τη 'Φρύνη' του... Πρόκειται για αξιολογότατο ποιητή, από τους σημαντικότερους του καιρού μας. Ο ποιητικός του λόγος χυτός, μεταστοιχειωμένος, ρέει σαν κρυστάλλινο νερό, για να αποδώσει βιώματα, σκέψεις, φιλοσοφημένους λογισμούς. Με βαθύτατο λυρισμό χωρίς να παύει ούτε στιγμή να είναι σύγχρονος. Ένας ποιητής από τη συγκαιρινή Ελλάδα που πορεύεται στο χρόνο, στον τόπο, στο παρόν και στο μέλλον, με μια λεπτή αίσθηση και μια στυφή γεύση της ανελέητης πραγματικότητας..."

Ι.Μ. Χατζηφώτης (Ελεύθερος Τύπος)