ΝΕΑ ΚΕΙΜΕΝΑ WE ARE GREEKS ΛΑΚΗΣ, ΤΕΛΕΙΑ, ΤΖΙ-ΑΡ WIKIGREECE


Χάξλεϊ εναντίον Όργουελ

 

 

 

Χάξλεϊ εναντίον Όργουελ
Δημήτρης Βάρος - Πολιτική σάτιρα

Σύνδεση με τα προηγούμενα:
Ο Γιωργάκης ήταν ένα καλό παιδί.
Ώσπου μια μέρα έμπλεξε με
κακές παρέες και έγινε πρωθυπουργός…

Επεισόδιο: 1.984
Δεν το ήξερε κανείς. Ούτε καν ο συνονόματος και κολλητός του, στον οποίο έχει εμπιστευτεί τα πάντα για το «μεγάλο σχέδιο» διάσωσης και μεταμόρφωσης της χώρας. Τα πάντα εκτός από αυτό…
Ήταν ανέκαθεν το μεγάλο του μυστικό. Ένας όρκος που έδωσε όταν, μαθητής στο Ιλινόι, τέλειωσε την ανάγνωση του πιο εφιαλτικού βιβλίου που είχε διαβάσει μέχρι τότε. Ήταν το «1984» του Τζόρτζ Όργουελ.

Γνωρίζοντας πως, ως πρωτότοκος, νομοτελειακά μια μέρα θα γίνει πρωθυπουργός, ορκίστηκε να κάνει τα πάντα ώστε οι ανατριχιαστικές προφητείες αυτού του βιβλίου να μην επαληθευτούν. Τουλάχιστον στη χώρα του.

Ο Όργουελ περιέγραφε έναν απαίσιο μελλοντικό κόσμο όπου τα βιβλία απαγορεύονται. Κυκλοφορούν ελάχιστα τα οποία προηγουμένως έχουν λογοκριθεί άγρια. Το ίδιο γίνεται και με τις ταινίες, το θέατρο, τα τραγούδια, κάθε προϊόν τέχνης.
Η εξουσία στερεί την πληροφόρηση από το λαό και του κρύβει την αλήθεια. Κρατά τους ανθρώπους φυλακισμένους και τους ελέγχει δια της επιβολής της βίας.

«Μόνο πάνω από το πτώμα μου» είχε πει τότε ο Γιώργος.

Και σήμερα καμαρώνει που στη χώρα που κυβερνά όλα είναι ελεύθερα και τίποτα δεν λογοκρίνεται. Όλα βγαίνουν στη φόρα και οι πληροφορίες πέφτουν σαν το χαλάζι από κάθε μέσο μαζικής ενημέρωσης. Σε κανένα δεν ασκείται βία και όλοι νιώθουν ελεύθεροι.

Τώρα, χυμένος στην ξαπλώστρα της παραλίας, με το αεράκι του Αιγαίου να του δροσίζει το πρόσωπο, διαβάζει τον «Θαυμαστό καινούργιο κόσμο» του Άλντους Χάξλεϊ. Και νιώθει ξανά εκείνη την ανατριχίλα που είχε νιώσει ως μαθητής στο Ιλινόι. Αυτή τη φορά, μάλιστα, είναι κάπως μεγαλύτερη.

Ο Χάξλεϊ περιγράφει έναν εφιαλτικό μελλοντικό κόσμο όπου ακόμα και τα πιο «επικίνδυνα» βιβλία κυκλοφορούν ελεύθερα αλλά δεν υπάρχει κανείς που να θέλει να τα διαβάσει. Η αλήθεια δεν αποκρύπτεται αλλά ισοπεδώνεται και εξαφανίζεται μέσα σε μια θάλασσα από άσχετες πληροφορίες. Η κοινωνία δεν χρειάζεται να ελέγχεται δια της βίας αλλά δια της… απόλαυσης. Μένει απαθής, απορροφημένη σε ηλίθιες σαπουνόπερες, βλακώδη τηλεπαιχνίδια και ασήμαντα κουτσομπολιά για σελέμπριτις.

Ο Γιώργος μένει εμβρόντητος. Σκέφτεται πως τελικά οι άνθρωποι αγαπούν παράφορα ό,τι εκτρέπει την προσοχή τους. Και πως αυτή είναι μια αλήθεια που ενώ οι φιλελεύθεροι την αγνοούν, οι τύραννοι την εκμεταλλεύονται.

Πιάνει αμέσως το κινητό και πατάει ένα νούμερο.
-Θόδωρε είσαι σίγουρος πως πάμε καλά;
-Φυσικά, πρόεδρε. Τι σ’ έπιασε;
-Είπα πως δεν θέλω Έλληνας να εκμεταλλεύεται Έλληνα.
-Ησύχασε πρόεδρε. Κάνουμε ακριβώς το αντίθετο.
-Και δεν μου λες… Συμφωνείς σ’ αυτό που λέω, ότι βλέπω φως στο τούνελ;
-Απόλυτα.
-Και αποκλείεις, ρε Θόδωρε, αυτό το φως να είναι το τρένο που έρχεται;

(Συνεχίζεται)

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Ιούλιος 2010