ΝΕΑ ΚΕΙΜΕΝΑ WE ARE GREEKS ΛΑΚΗΣ, ΤΕΛΕΙΑ, ΤΖΙ-ΑΡ WIKIGREECE


Φερμπότεν!

 

Φερμπότεν!
Δημήτρης Βάρος - Πολιτική σάτιρα

(Επεισόδιο 6423ο)

Δεμένος σε μια καρέκλα και έτοιμος να καταρρεύσει, ο Γιώργος Θαλάσσης, το θρυλικό ελληνόπουλο της αντίστασης που οι Γερμανοί κατακτητές το έχουν επονομάσει «παιδί-φάντασμα», ανακρίνεται για δέκατη έκτη μέρα μέσα στο υγρό και σκοτεινό υπόγειο από τους πράκτορες της γερμανικής υπηρεσίας που ανελαβε τη σωτηρία της χώρας GEneral STAbility POlicy (GE-STA-PO, εν συντομία).

Οι φίλοι του, η Κατερίνα και ο Σπίθας, έχουν χάσει τα ίχνη του και ο ίδιος δεν ελπίζει πια παρά σε ένα θαύμα.

«Λοιπόν Θαλάσση, θέλεις να κάνεις επένδυση στα Μεσόγεια…ε;», λέει με ειρωνικό ύφος ο υπολοχαγός Φριτς Μπαουχάουζεν ενώ χαϊδεύει με το δεξί του χέρι το δαχτυλίδι με την νεκροκεφαλή που φοράει στο αριστερό.
Το παιδί-φάντασμα νεύει καταφατικά.

«Κι’ εντάξει ρε… Πες πως εμείς αποχαρακτηρίζουμε την περιοχή από αγροτική-χορτολιβαδική και τη λέμε βιομηχανική. Φτιάχνουμε κι’ ένα κτηματολόγιο στα γρήγορα και στο επιτρέπουμε. Τι θα κάνεις; Θα μας ζητάς και έγκριση μετά;»

Με το που νεύει πάλι καταφατικά ο Γιώργος Θαλάσσης, ο Φριτς προσγειώνει τη γροθιά του στο σαγόνι του παλικαριού. Τώρα έχει γίνει έξαλλος:
«Και τι νομίζεις ότι είσαι ρε; Καναλάρχης;… Εκδότης;… Εργολάβος;»

Γίνεται μια σιωπή. Ο Φρίτς ηρεμεί. Αρχίζει να βαδίζει μέσα στο υπόγειο και επιστρέφει στο ειρωνικό ύφος.

«Εντάξει. Ας πούμε, έχεις βρει εμένα, τη ψυχούλα… Μου δίνεις και κανένα δωράκι για να πάρω παπούτσια στα παιδιά μου και εγώ βάζω πλάτες για να βγει η έγκριση. Νομίζεις ότι τέλειωσες;»

Κάθιδρος, έτοιμος να λιποθυμήσει ο Γιώργος Θαλάσσης νεύει αρνητικά.
«Διαβασμένο σε βρίσκω πουλάκι μου… Ασφαλώς και θα θέλεις και άδεια μετά. Άδειες να λες. Από την αστυνομία, την πυροσβεστική, το δήμο, τη νομαρχία, το δασαρχείο, την αρχαιολογική, τις περιβαλλοντικές υπηρεσίες… Κι’ από τα κομματόσκυλα της περιοχής!... Επιμένεις να κάνεις επένδυση;»

Στα όρια της κατάρρευσης το παιδί-φάντασμα, δεν χάνει τον ηρωισμό του. Νεύει και πάλι καταφατικά και ο Φριτς του απαντά με μια νέα γροθιά. Μετά γέρνει στο αυτί του.
«Ρε καθίκι… Αν ο καθένας σαν κι εσένα τα έβγαζε πέρα έτσι εύκολα με το κράτος, τι σκατά κράτος θα ήμασταν;»

Γίνεται μια νέα σιωπή. Ο γερμανός αρχίζει να ξανακάνει κύκλους στο υπόγειο.
«Και πες πως στον αιώνα τον άπαντα τα καταφέρνεις» λέει μετά. «Και πως τα εγγόνια σου καμαρώνουν τον παππού τους που έχει μια ωραία επένδυση στη μέση του πουθενά. Ούτε δρόμοι, ούτε αποχέτευση, ούτε συγκοινωνίες, ούτε τίποτα… Δεν σε νοιάζει, ε; …Αααα, θα σου στείλω εγώ αγόρι μου τότε την εφορία, το ΣΔΟΕ, το υγειονομικό, την επιθεώρηση εργασίας, τα τάγματα εφόδου…»

Κάτι ψελλίζει τότε ο Γιώργος Θαλάσσης και ο Φριτς σκύβει να αφουγκραστεί.
«Δε… δεν… πα…πα… παραιτούμαι» λέει και λιποθυμά.

                                                                                                                    (Συνεχίζεται)

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Μάρτιος 2010