ΝΕΑ ΚΕΙΜΕΝΑ WE ARE GREEKS ΛΑΚΗΣ, ΤΕΛΕΙΑ, ΤΖΙ-ΑΡ WIKIGREECE

 

     
Από το κεφάλαιο 5: Ο ΕΛΛΗΝ ΩΣ ΖΩΟΝ ΠΟΛΙΤΙΚΟΝ
 
Το καλειδοσκόπιο της κρίσης
Dimitris Varos We are Greeks! Δημήτρης Βάρος

Η οικονομία είναι μια επιστήμη που ο καθένας την αντιλαμβάνεται κατά το δοκούν.

Οι κυβερνήσεις διακηρύσσουν πως πρέπει να υπάρχει διαρκής ανάπτυξη και αύξηση της παραγωγικότητας ώστε να εισπράττουν περισσότερους φόρους.

Οι επιχειρήσεις επιδιώκουν να μηδενίσουν το κόστος του προσωπικού, παράγοντας ταυτόχρονα περισσότερα προϊόντα που θα τα αγοράσουν οι υπάλληλοι των άλλων επιχειρήσεων οι οποίες επιμένουν να έχουν καλοπληρωμένο προσωπικό.

Οι εργαζόμενοι διεκδικούν να δουλεύουν λιγότερο και να αμείβονται περισσότερο για να αποκτούν ολοένα και περισσότερα αγαθά.

Οι τράπεζες πιστεύουν πως ο κόσμος δεν πρέπει να έχει λεφτά αλλά πολλές ανάγκες, ώστε να παίρνει δάνεια. Να έχει όμως τα λεφτά για να τα εξοφλήσει.

Οι αστυνομίες εκπαιδεύονται για να αντιμετωπίζουν όποιον διαμαρτύρεται επειδή δεν τα βγάζει πέρα, ως κομμουνιστή, εχθρό της δημοκρατίας, αναρχικό, κουκουλοφόρο, τρομοκράτη...

Και όλοι έχουν δίκιο. Γι αυτό και η οικονομία είναι ίσως η μοναδική επιστήμη που δεν απαιτεί από τους λειτουργούς της ούτε ταλέντο, ούτε ευφυΐα. Και γι αυτό, επίσης, τόσο οι εθνικές οικονομίες όσο και η παγκόσμια βρίσκονται σε ένα διαρκές μπάχαλο.

Ο Χίτλερ πίστευε πως ο καπιταλισμός χρειάζεται έναν παγκόσμιο πόλεμο κάθε 40 χρόνια για να μπορεί να επιβιώνει. Εννοούσε προφανώς ότι με τον τρόπο αυτό η ανθρωπότητα, αφού πρώτα θα απαλλάσσεται από μερικά εκατομμύρια ανέργους, θα ξεκινά μια ευρείας κλίμακας ανοικοδόμηση αναζωογονώντας την αγορά.

Οι σημερινοί ηγέτες ανακάλυψαν έναν φαινομενικά πιο αναίμακτο τρόπο: Την παγκόσμια οικονομική κρίση.

Ξεκινάει από ένα ασήμαντο γεγονός, όπως και ένας πόλεμος άλλωστε. Ο Τρωικός, για παράδειγμα, άρχισε εξαιτίας μιας μοιχαλίδας. Ο Πελοποννησιακός επειδή κάποιοι Μεγαρείς έκλεψαν τρεις πόρνες από την Ασπασία.

Μια οικονομική κρίση μπορεί, αντίστοιχα, να ξεκινήσει επειδή ένα γκόλντεν μπόι από το Ροντ Αιλαντ ξύπνησε ένα πρωί και επένδυσε «δομημένα επενδυτικά προϊόντα» σε μια Φερράρι για τη γραμματέα του. Αυτό δίνει αμέσως την ευκαιρία στις επιχειρήσεις σε όλο τον πλανήτη να απαλλαγούν από μερικά εκατομμύρια εργαζόμενους και να ελαχιστοποιήσουν τις αποδοχές και τα προνόμια των υπολοίπων.  Επιπλέον παίρνουν και μια γενναία ενίσχυση από το κράτος «για να τα βγάλουν πέρα».

Οι κυβερνήσεις έρχονται τότε να μοιράσουν λίγα λεφτά, δίκην ελεημοσύνης στο λαό, ίσα-ίσα για να κινείται η αγορά μέχρι να ολοκληρωθεί το κόλπο. Οι άνεργοι αργά ή γρήγορα μας απαλλάσσουν από την παρουσία τους. Σιωπηρά και χωρίς να απαιτούν έξοδα για μετάλλια ανδρείας και πολεμικές συντάξεις.

Στη χώρα μας, η παγκόσμια οικονομική κρίση πέρα από όλα τα παραπάνω, που γίνονται σε υπερθετικό βαθμό, δίνει επιπλέον και μια πρώτης τάξεως ευκαιρία στο κράτος να ρεφάρει προσωρινά τη χρόνια σπατάλη και κραιπάλη του. Επιβάλλει κεφαλικό φόρο στους αναιδείς εκείνους που δουλεύουν σκληρά για να βγάζουν ένα εισόδημα πάνω από 5.000 το χρόνο και επιπλέον είναι τόσο ηλίθιοι που το δηλώνουν και στην εφορία.

Δεν είναι να απορεί κανείς που για όλα αυτά δεν υπάρχει ουσιαστική αντίδραση. Έχει υπολογιστεί ότι τα παιδιά παύουν να πιστεύουν στα παραμύθια σε ηλικία 8 ετών. Στους τηλεθεατές, όμως, αυτό παίρνει κάπου 60 με 70 χρόνια παραπάνω.

Το μόνο ανεξήγητο είναι γιατί εμείς οι Έλληνες ενώ τα καταφέρνουμε θαυμάσια και από μόνοι μας, τρέχουμε κάθε τόσο στις κάλπες και αναθέτουμε σε άλλους να διαλύσουν τη χώρα.