ΝΕΑ ΚΕΙΜΕΝΑ WE ARE GREEKS ΛΑΚΗΣ, ΤΕΛΕΙΑ, ΤΖΙ-ΑΡ WIKIGREECE

 

     
Από το κεφάλαιο 4: Η ΖΩΗ ΜΑΣ ΟΛΗ
 
Αποψίλωση τώρα!
Dimitris Varos We are Greeks! Δημήτρης Βάρος

Με δύο μόνο μεγάλες φωτιές φέτος το καλοκαίρι, δεν θα τελειώσουμε ποτέ με αυτά τα άχρηστα πράσινα μπαλώματα στο χάρτη της Ελλάδας. Τα οποία μάλιστα -όχι σπάνια- αναγεννιούνται, σαν τους μυθικούς Φοίνικες, τους βροχερούς χειμώνες.

Είναι προφανές πως δεν είναι αρκετά τα όσα κάνουμε είτε ως κράτος, είτε ως απλοί πολίτες.

Με μερικές χιλιάδες γυμνά καλώδια υψηλής τάσης να περνάνε μέσα από τα δάση και να γίνονται με τους αέρηδες πηγές πυροτεχνημάτων, με εκατομμύρια αυθαίρετα κρυμμένα κάτω από τα πεύκα, με εκατοντάδες έμπυρες χωματερές που καραδοκούν, και με μια χούφτα πυροσβεστικά αεροπλάνα που δεν πετάνε όταν κάνει ζέστη, τα αποτελέσματα είναι πενιχρά. Χρειάζονται πιο δραστικά μέτρα.

Θυμηθείτε πόσα υποφέρουμε για χάρη των δασών:

• Δεν μπορούμε να χτίσουμε νόμιμα κανένα από τα οικόπεδα που αποκτήσαμε ως μέλη πέντε, τουλάχιστον, συνεταιρισμών ο καθένας μας: Παραδείγματος χάριν «Δημοσίων Υπαλλήλων», «Αστυνομικών», «Νέων Καλλιτεχνών», «Φυσιολατρών» και «Παροικίας Λιμογαρδητών Αθήνας».

• Προσελκύουν εκατομμύρια τζιτζίκια που δεν μας αφήνουν να κοιμηθούμε τα μεσημέρια, ούτε να απολαύσουμε τα θεσπέσια τραγούδια του Δημήτρη Σταρόβα μαζί με το ηλιοβασίλεμα.

• Πνίγουν με τις πευκοβελόνες τους το γκαζόν, την αρωκάρια και τα πιτσάρδια που φυτέψαμε μπροστά από το τροχόσπιτο μας. Βρωμίζουν την πισίνα μας και το μπάρμπεκιου.

• Αποτελούν καταφύγια για αλεπούδες, λύκους, αγριόγατες, αρκούδες και άλλα κτήνη που απειλούν τα παιδιά μας και τις κότες μας.

Έστω, λοιπόν κι’ αν χρειαστεί να θυσιάσουμε το παγιδευμένο στο δάσος εξοχικό μας, φρόνιμο είναι να μην παραλείπουμε ποτέ να διασκορπίζουμε σε μια ακτίνα πενήντα μέτρων από αυτό, σπασμένα μπουκάλια μπύρας και τενεκεδάκια αναψυκτικών, προσανάμματα για το τζάκι και το μπάρμπεκιου, φιάλες υγραερίου και γκαζάκια για την κουζίνα, μπιτόνια με εφεδρική βενζίνη για το ΙΧ και πετρέλαιο για το σκάφος, κουτιά με μπογιές, διαλυτικά και λάδια, σπίρτα και παλιούς αναπτήρες… Εν ανάγκη ας ρίξουμε και μια μολότοφ να πάει στο διάολο. Χωρίς τύψεις!

Στο κάτω-κάτω δεν πιστεύουμε πια στην Άρτεμη που θα μας έκοβε τα οπίσθια έτσι και λιγοστεύαμε το δάσος κατά ένα δέντρο. Σήμερα πιστεύουμε στον άφθαρτο Άγιο Βησσαρίωνα που μένει παντελώς αδιάφορος ό, τι κι’ αν κάνουμε σε αυτή την ούτως ή άλλως μάταιη επίγεια ζωή.

Μόλις η προσπάθειά μας φέρει αποτελέσματα, ας φωνάξουμε τα κανάλια. Ας φορέσουμε ένα μπαρουτοκαπνισμένο φανελάκι κι’ ένα σορτς κι’ ας βγούμε κάθιδροι -ως γνήσιοι νεοέλληνες- στο γυαλί, κατακεραυνώνοντας το κράτος που ποτέ δεν κατάφερε να σταθεί αντάξιο του επιπέδου του λαού του.

Στο μεταξύ ας μη διστάσουμε, δείχνοντας ανωτερότητα, να τηλεφωνήσουμε και στην Πυροσβεστική. Έτσι κι αλλιώς όταν θα έρθει, θα είναι ήδη πολύ αργά.