ΝΕΑ ΚΕΙΜΕΝΑ WE ARE GREEKS ΛΑΚΗΣ, ΤΕΛΕΙΑ, ΤΖΙ-ΑΡ WIKIGREECE

 

     
Από το κεφάλαιο1: ΕΙΝΑΙ ΒΑΡΙΑ Η ΦΑΝΕΛΑ
 
Ωραίοι σαν Έλληνες
Dimitris Varos We are Greeks! Δημήτρης Βάρος
Οι Σχεδόν εικοσιπέντε χρόνια ιδιωτικής τηλεόρασης μας δίδαξαν πως τίποτα δεν είναι απόλυτο. Ούτε καν η αλήθεια. Το άσπρο μπορεί να είναι άσπρο αλλά μπορεί να είναι ταυτόχρονα και μαύρο, χωρίς να αποκλείονται όλοι οι ενδιάμεσοι τόνοι.

Για παράδειγμα «Η δυστυχία του να είσαι Έλληνας» είναι ένα σπουδαίο βιβλίο. Αυτό ωστόσο δεν ακυρώνει τη δυνατότητα, να σταθεί δίπλα του -χωρίς κανένα πρόβλημα- και ένα άλλο βιβλίο με τίτλο «Η ευτυχία του να είσαι Έλληνας». (Ο συγγραφέας του πρώτου, ο Νίκος Δήμου, είναι αρκετά έξυπνος άνθρωπος ώστε να συμφωνήσει απόλυτα με αυτό).

Τα επιχειρήματα που μπορούν να στηρίξουν μια τέτοια έκδοση είναι άπειρα. Προσέξτε πόσα χωράνε σε δυο μόνο σελίδες:

Μας ανήκει αποκλειστικά το προνόμιο να νιώθουμε υπερήφανοι που ζούμε πάνω στην πιο σοφή και πιο ένδοξη χώρα που γνώρισε ο πλανήτης, τουλάχιστον μέχρι το 146 π.Χ.

Καταφέραμε χωρίς υπέρ-όπλα το 326 π.Χ. με τον Μέγα Αλέξανδρο, αυτό που δεν μπόρεσαν ακόμα να καταφέρουν οι πάνοπλοι Αμερικάνοι μαζί με τους Άγγλους και τους σύμμαχους τους: Να καθυποτάξουν την Ασία από τη Μεσόγειο μέχρι τις Ινδίες.

Την μελέτη του τεράστιου έργου των προγόνων μας την έχουν αναλάβει ευχαρίστως οι ξένοι, απελευθερώνοντάς μας άφθονο χρόνο για εντρύφηση στα υπερφυσικά μυστήρια ή στις ερωτικές περιπέτειες μιας λαϊκής τραγουδίστριας.

Έχουμε γείτονες τους Αλβανούς και τους Βούλγαρους και όχι τους Ελβετούς ή τους Μονεγάσκους. Έτσι νιώθουμε ως πλούσιοι πολίτες μιας πολύ οργανωμένης χώρας.

Απολαμβάνουμε την ελευθερία να μην υφίσταται κράτος πάνω από τα κεφάλια μας, παρά το γεγονός ότι το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού αποτελείται από κρατικούς υπαλλήλους και ιδιώτες κρατικοδίαιτους.

Μπορούμε να αποκαλούμε την Ολυμπιακή «αεροπορική εταιρία» κι ας μην πετάει.

Δικαιούμαστε να ελπίζουμε ότι μια μέρα θα πάμε στη Θεσσαλονίκη σε 3 ½ ώρες με το τρένο. Όταν οι αργίες πέφτουν Πέμπτη ή Τρίτη έχουμε ένα ελεύθερο πενθήμερο χωρίς παρεξήγηση.

Δεν μας αγχώνει καμιά κρατική προθεσμία γιατί πάντα δίνεται παράταση.

Καπνίζουμε και παρκάρουμε όπου θέλουμε.

Μόλις μάθουμε να αναπνέουμε αποκτάμε κινητό.

Τα κανάλια μάς δίνουν πάντα όλες τις λεπτομέρειες ενός βιασμού.

Τη γλυκιά προσμονή να κερδίσει η ομάδα μας το Τσάμπιονς Λιγκ τη χαιρόμαστε σε όλη μας τη ζωή.

Μπορεί η άρθρωσή μας να είναι άθλια αλλά αυτό δεν μας ακυρώνει την προοπτική να γίνουμε περιζήτητοι τηλεοπτικοί παρουσιαστές.

Όλες οι τουρίστριες μας θεωρούν εκ προοιμίου σπουδαίους εραστές.

Αν είμαστε φανατικοί γκέι, αλλά νιώθουμε ενοχές όταν οι άλλοι το αντιλαμβάνονται, μπορούμε αγοράζοντας ένα Χάμερ ή κάνοντας μπόντι μπίλντινγκ να το ξεπεράσουμε.

Παραγγέλνοντας ένα φραπέ δικαιούμαστε μια θέση όλη μέρα στη καφετέρια.

Φοράμε γυαλιά ηλίου ακόμα και τη νύχτα ή σε κλειστούς χώρους και εντυπωσιάζουμε αντί να προκαλούμε γέλωτες.

Τρώμε τζανκ φουντ, πίνουμε τόνους κόκα-κόλα, βλέπουμε τρας τι-βι, φοράμε μεταχειρισμένα τζιν, ψηφίζουμε ηλίθιους, αλλά δεν ανεχόμαστε από κανένα να μας πει «αμερικανάκια».