ΝΕΑ ΚΕΙΜΕΝΑ WE ARE GREEKS ΛΑΚΗΣ, ΤΕΛΕΙΑ, ΤΖΙ-ΑΡ WIKIGREECE

 

     
Από το κεφάλαιο 6: Η ΗΜΕΤΕΡΑ ΠΑΙΔΕΙΑ
 
Ξηρασία εγκεφάλων
Dimitris Varos We are Greeks! Δημήτρης Βάρος

Τα νέα δεν είναι καθόλου ευχάριστα. Όλοι οι έξυπνοι άνθρωποι έχουν εξαφανιστεί από αυτή τη χώρα.

Οι ανόητοι ξέρουμε που είναι. Είναι παντού. Πίσω από τους γκισέδες της γραφειοκρατίας, πίσω από τα τιμόνια «πειραγμένων» αυτοκινήτων, μέσα στα κυβερνητικά κτίρια, στα «παράθυρα» της τηλεόρασης... Βάζουν αυτοκόλλητα πάνω στις πινακίδες της τροχαίας, πετάνε στρώματα μέσα στα δάση ή τραγουδάνε στην εκπομπή της Αννίτας Πάνια.

Είμαστε μια χώρα όπου είναι απελπιστικά δυσεύρετος κάποιος που μπορεί να κουμαντάρει αποτελεσματικά ένα υπουργείο, να διευθύνει επιτυχώς μια εταιρία, να γράψει ένα βιβλίο για τους προσωκρατικούς, να επισκευάσει μια βρύση ή έστω να βάλει ένα γκολ.

Αντίθετα είμαστε υπερπλήρεις σε πτυχιούχους, οι γνώσεις των οποίων μόλις που καλύπτουν τις στοιχειώδεις απαιτήσεις για τη κάλυψη μιας θέσεως βοηθού παρκαδόρου, φέις κοντρόλερ, επιτηρητή ξενοδοχειακής πισίνας, ή μοναχού στο Άγιο Όρος. Και στο μεταξύ εισάγουμε κάθε χρόνο στρατιές βαλκάνιων και ασιατών οικιακών βοηθών, στριπτιζέζ, κηπουρών, υπαίθριων πωλητών, διαρρηκτών και πορτοφολάδων.

Λοιπόν; Που πήγαν όλοι οι άλλοι;… Μια θεωρία λέει πως οι σπουδαίοι μαθηματικοί, οι διάνοιες της αστροφυσικής, οι μετρ του μάνατζμεντ, οι θαυματουργοί χειρουργοί εγκεφάλων και χιλιάδες άλλοι ιδιοφυείς και επιδέξιοι άνθρωποι πήγαν στις ΗΠΑ. Πως όμως εξηγείται το γεγονός ότι παρόλο αυτό τον πληθωρισμό εύστροφων εγκεφάλων οι Αμερικανοί δεν κατάφεραν ακόμη να βρουν ένα πρόεδρο με υψηλότερο δείκτη ευφυΐας από εκείνον του Τζορτζ Μπους;

Μήπως πήγαν στη Γερμανία; Τότε γιατί αυτή η χώρα, από τον πόλεμο και μετά, δεν κάνει τίποτε άλλο από το να γεμίζει τον πλανήτη με αυτοκίνητα και ηλεκτρικούς φούρνους;

Δεν είναι ορατοί εδώ αλλά σίγουρα δεν πήγαν πουθενά. Άλλωστε μας είναι δύσκολο να φανταστούμε πως είναι σύνηθες -σε μια ευνομούμενη και αξιοκρατική χώρα σαν τη δική μας- ένα περιζήτητο ταλέντο να ξυπνάει ένα πρωί και λέει: «Ζω στην πιο όμορφη χώρα του κόσμου, απολαμβάνω μια εκπληκτική διακυβέρνηση, έχω σπουδαία δουλειά, βγάζω πολλά λεφτά… Άρα πρέπει να πάω μετανάστης στο Ντάλλας».

Κανείς δεν θέλει να το σκέφτεται. Αλλά υπάρχει και το ενδεχόμενο να ισχύει η πλέον εφιαλτική εκδοχή:

Όλα αυτά τα χρόνια επιδοθήκαμε μετά ζήλου σε μια προσπάθεια να μεγαλώσουμε τα παιδιά μας έτσι ώστε να γίνουν βολικοί καταναλωτές, υποδειγματικοί τηλεθεατές, ιδανικοί ψηφοφόροι και συνεπείς συνεχιστές του περίλαμπρου σύγχρονου πολιτισμού μας.

Επιλέγαμε προσεκτικά τη διδασκόμενη ύλη στα σχολεία, το περιεχόμενο των τηλεοπτικών εκπομπών, το είδος των κινηματογραφικών ταινιών, των λογοτεχνικών βιβλίων, των λάιφ-στάιλ περιοδικών ή των δίσκων μουσικής που τους προτείναμε.

Τα προφυλάξαμε έτσι από το να ακολουθήσουν ακραίους ή αιρετικούς δρόμους κοινωνικοπολιτικής αντίληψης.

Και έτσι, πιθανόν, δημιουργήσαμε στρατιές ηλιθίων.