ΕΙΣΑΓΩΓΗ
 
Ανακάλυψα τη Σαντορίνη στα μέσα της δεκαετίας του ’70. Πολλά όμορφα πράγματα στη ζωή συμβαίνει να με συνεπαίρνουν. Εκπληκτικά τοπία, ανθρώπινα δημιουργήματα, όμορφες γυναίκες, περήφανα αιλουροειδή… Κι όλα έχουν εύκολη την απάντηση στο «γιατί;».

Η Σαντορίνη με παίδεψε αρκετά μέχρι να καταλάβω γιατί μου δημιουργούσε αυτό το τόσο έντονο και παράξενα γοητευτικό συναίσθημα. Το κατάλαβα όταν διαπίστωσα πως επιβάλλονταν ως πρωταγωνίστρια σε όλα σχεδόν τα ποιήματα που έγραφα εκείνη την εποχή.

«Τούτο το τοπίο με καθρεφτίζει», είπα. Είμαι εγώ, είναι η χώρα μου, είναι ο πόθος και το όνειρο όσων πραγματικά νοιάζονται γι’ αυτή την τόσο όμορφη, τόσο πλούσια σε ιστορία αλλά και τόσο αδικημένη πατρίδα…
Πάνω και κάτω το απέραντο γαλάζιο, κεντημένο άσπρα σύννεφα και άσπρα γλαροπούλια. Η μαύρη πέτρα, η μαύρη μας πραγματικότητα μέσα στην απόλυτη σιωπή. Κι από κάτω η λάβα που κοχλάζει κι ετοιμάζει τη μεγάλη της έξοδο.

Τοποθέτησα τον εαυτό μου πάνω στη Θηρασία (Θηρασιά, όπως τη λένε οι ντόπιοι) κι άρχισα το τραγούδι…  Ένα τραγούδι επίκληση στο κόκκινο να σπάσει τα δεσμά του και «το Αιγαίο να στήσει χορό» πριν είναι πολύ αργά.

Κάτι τέτοιο στην πραγματικότητα θα είναι εντυπωσιακό μεν, τραγωδία δε. Σε αυτό όμως που συμβολίζει θα είναι η λύτρωση, για μια χώρα που ξεθωριάζει, αλλοτριώνεται, αφελληνίζεται… Ακόμα κι αν χάσουμε θα λέμε πως τουλάχιστον το παλέψαμε, σαν τους 300 του Λεωνίδα. Δεν υποταχθήκαμε στη μοίρα μας σαν δειλοί καλόγεροι.

Όταν η «Θηρασία» άρχισε να παίρνει μορφή βιβλίου, θεώρησα αναγκαίο να πω και τι μας περιμένει αν δεν σπάσει αυτή η σιωπή Εξ αιτίας αυτού αλλά και του τραγουδιού «Ηλεκτρικός Θησέας» που προέκυψε από τη «Θηρασία» πολλοί με χαρακτήρισαν… Νοστράδαμο κι άλλοι με είπαν «εξαιρετικά υπερβολικό».

Δεκαεπτά χρόνια αφότου γράφτηκε, δηλαδή το 1997 οπότε κυκλοφόρησε σε κανονική έκδοση το βιβλίο (από τον Καστανιώτη) ίσως να ακούγονταν ακόμα υπερβολικά για τους ανυποψίαστους για το που μας πάει το τρένο. Σήμερα όμως;

Σήμερα που η απελπισία πήρε τη θέση της ελπίδας, που ακούμε καθαρά «το ποδοβολητό του Ρινόκερου» (του Ιονέσκο), που μια «νέα πανούκλα κυοφορείται» και «τύμπανα πολέμου αχολογάνε στα βουνά»;...
Δεν ζηλεύω τη «δόξα» του Νοστράδαμου. Αντίθετα με θλίβει, με κομματιάζει που η «Θηρασία» δικαιώνεται και ταυτόχρονα ακυρώνεται -για μένα- σαν βιβλίο αφού δεν κατάφερε να σπάσει αυτή τη σιωπή που σκοτώνει κι εμάς και τη χώρα μας.

«Σφίγγα Θηρασία σταμάτα να μας σημαδεύεις με την κάννη της σιωπής σου». Αυτό ισχύει ακόμα. Αλλά όχι για πολύ…

ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ 2012

 

 

 

 

 

 

 

 

Δημήτρης Βάρος
Θηρασία
Εκδόσεις Καστανιώτη
1997
ISBN 960-03-1902-2
ISBN-13 978-960-03-1902-6
 
• Αγοράστε το:
ΠΕΡΙΗΓΗΣΗ ΣΤΗ "ΘΗΡΑΣΙΑ"
 Εισαγωγή 2012