Επαίτες στην ερημιά
 
   
 
.............

..............................................................................


Αυτός ο τόπος έχει πάντα σκοτεινό ουρανό.
Κρέμεται από πάνω του
σαν ένα γκρίζο μαντήλι
βαρύ από τα δάκρυα.

Μέρες τώρα το ίδιο σκηνικό:
Η πρωινή βροχή σκεπάζει κάθε ήχο.
Κι όταν σταματά
αποκαλύπτει την απόλυτη σιωπή.

Ο δρόμος έρημος
σβήνει μέσα στην ομίχλη.
Στην άκρη του δυο δέντρα
ακίνητα και μουσκεμένα.
Φρουρούν τη στάση
που στέκει ανάμεσά τους
και περιμένει καρτερικά το λεωφορείο,
στάζοντας υπομονή,
μελαγχολία και σκουριά.

Εδώ οι επιθυμίες
σβήνουν ανικανοποίητες
κάτω από μαρμάρινους σταυρούς
μέσα στη λάσπη.
Και δεν ζητούν πολλά αυτοί οι άνθρωποι.
Το φτερούγισμα
μιας πολύχρωμης πεταλούδας στο παράθυρο.
Το τραγούδι
ενός τζίτζικα στη λιακάδα.

Το λάθος τους
είναι πως ο,τι ζητούν
δεν το ζητούν από τον εαυτό τους.

   


 
 
Φωτ: Μεστά, Χίος