ΝΕΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΥΠΑΤΙΑ ΦΡΥΝΗ ΘΗΡΑΣΙΑ ΑΝΔΡΟΜΕΔΑ Ω ΞΕΙΝ...
 
ΕΙΣΑΓΩΓΗ
 

Αυτή η ιστορία ξεκίνησε από πολύ παλιά.  
Πολύ πιο πριν από τον κουτσό και τραυλό μυθοπλάστη που έζησε στην αρχαία Σάμο. Πολύ πιο πριν από τον θρησκόληπτο και ηθικολόγο γεωργό της Βοιωτίας.
Πολύ πιο πριν ακόμα κι από «το Χιώτη, το τυφλό τραγουδιστή» που ταξίδευε νοερά σε Τροίες και Ιθάκες.
Πιθανόν από τότε που στάθηκαν όρθιοι οι άνθρωποι...  

Από τότε πρέπει να γούσταραν τρελά να φτιάχνουν ανελλιπώς και μετά μανίας εκτός από εργαλεία και μύθους. Τους οποίους μετά ξέχναγαν ότι τους είχαν φτιάξει οι ίδιοι, τους εκλάμβαναν ως πραγματικότητα κι άρχιζαν να ζουν σε ένα εικονικό τοπίο γεμάτο βλακώδεις δεισιδαιμονίες, ανόητες δοξασίες, φαιδρές παραισθήσεις, αδικαιολόγητους φόβους και φρούδες ελπίδες. Πεθαίνοντας και σκοτώνοντας εν ονόματί τους...  

Σήμερα, μετά από τριάντα και πλέον αιώνες μιας τέτοιας αδιάκοπης διαδικασίας, άντε να βρεις τριγύρω σου και μέσα στο μυαλό σου τι είναι μύθος και τι πραγματικότητα ανάμεσα σε αυτά που βλέπεις, διαβάζεις, ακούς, αισθάνεσαι, θυμάσαι ή προσδοκάς. Πιθανότατα όλα πια, είναι μύθος.
Σιγά λοιπόν μην ανακάλυψε η ΙΒΜ ή ο Μπίλ Γκέιτς την εικονική πραγματικότητα. Αν ζούσαν ο Αίσωπος, ο Ησίοδος και ο Όμηρος το λιγότερο που θα έκαναν θα ήταν να τους παρέπεμπαν σε διεθνές δικαστήριο για... «κλοπιράϊτ».  

Ποιο είναι το πρόβλημα τώρα;
Το πρόβλημα είναι κάτι να έχει πάει στραβά στη ζωή σου και να μεγαλώνεις με την «πετριά» ότι έχεις χρέος να αναζητάς τη κρυμμένη αλήθεια πίσω από το κάθε τι, να διαλύεις μύθους και να καταγγέλλεις τις συχνά ολέθριες επιπτώσεις αυτής της εικονικής πραγματικότητας που δημιούργησαν οι μύθοι πάνω στο ψυχισμό, πάνω στο τρόπο σκέψης και πάνω στη συμπεριφορά του καθενός από εμάς. Επομένως και ολόκληρης της ανθρωπότητας.

Τις περισσότερες φορές αυτό που καταφέρνεις μαχόμενος κάτω από μια τέτοια σημαία είναι το να δημιουργείς νέους μύθους, κάνοντας τα πράγματα ελαφρώς χειρότερα.



















Υπάρχουν όμως και φορές που πετυχαίνεις να ξεριζώσεις κάνα-δυο αγριόχορτα. Αλλά ούτε και τότε νιώθεις δικαιωμένος. Γιατί, συνήθως, έχεις επίγνωση του γεγονότος ότι όσο εσύ προσπαθούσες με κείνα τα «κάνα-δυο αγριόχορτα», πίσω σου ξεφύτρωσαν μερικές χιλιάδες καινούρια...


Αυτό είναι το δράμα του ποιητή. Να μεγαλώνει με τη «πετριά» αντί σαν κανονικός άνθρωπος. Μια ζωή να μάχεται αντί να απολαμβάνει. Και στο τέλος να φεύγει και ανικανοποίητος για τη προσφορά του.  

Αυτή είναι και η απάντηση που πάντα ήθελα να δώσω στους αναγνώστες των βιβλίων μου οι οποίοι στη συντριπτική τους πλειοψηφία με ρωτούν «γιατί έχουν τόση στενοχώρια;». Συμπληρώνοντας, βεβαίως, πως κατά βάθος μου αρέσει αυτή η «πετριά» μου...  

Η «Φρύνη» είναι ένα βιβλίο που κυνηγά και εξολοθρεύει (;) μύθους. Ή πιο σωστά υβρίδια εξ υβριδίων που κατάγονται από μύθους. Γιατί οι μύθοι αυτοί καθ' εαυτοί και όμορφοι είναι και εξαιρετικά διδακτικοί μερικές φορές. Αρκεί να εκλαμβάνονται ως μύθοι και όχι ως πραγματικότητα.

Η Φρύνη γυμνώθηκε, θάμπωσε και νίκησε τους δικαστές. Οι ερωτευμένοι απαιτούν το πλήρες ξεγύμνωμα του συντρόφου τους επιδιώκοντας την απόλυτη επικοινωνία. Δικαίως. Αλλά έτσι και αυτό συμβεί, τα πάντα καταρρέουν. Γιατί πως στέκει έρωτας χωρίς μυστήριο, χωρίς έδαφος για εξερεύνηση, χωρίς αμφιβολία και χωρίς «τη μοναξιά να τρίζει τις σκάλες τα μεσάνυχτα και να τρομοκρατεί»;

Ο ποιητής, επίσης, οφείλει να ξεγυμνώσει τη καρδιά του μπροστά στο κοινό. Έχει χρέος. Αλλά μετά «θα έρθουν ψυχίατροι και φαρμακοποιοί σαν γύπες να την κατασπαράξουν...»  

«Η ηθική που ελέγχει τον αυθορμητισμό μας», «ο φόβος του θανάτου που μας κρατάει νεκρούς», «τα περιμάχητα σκουπίδια» με τα οποία οχυρώνουμε και δικαιώνουμε -δήθεν- τη ζωή μας, η αναζήτηση της ευτυχίας που «είναι μονίμως κάπου αλλού» είναι μερικοί ακόμα από τους μύθους που μας συνοδεύουν καθημερινά καθώς «κρεμασμένοι από μια ελπίδα, πιστεύοντας σε ένα σταυρό και γονατιστοί μπροστά σε μια σημαία», στοιβάζουμε ολόγυρα τσιμέντα κι αυτοκίνητα, «πετώντας καταιγίδες ο ένας στα μούτρα του άλλου».

Ο πρωταγωνιστής στη «Φρύνη» -και τον λέω έτσι γιατί το ενιαίο αυτό ποίημα θα μπορούσε να είναι και διήγημα, αλλά δεν το έκανα για λόγους... οικονομίας χαρτιού και χρόνου(!)- ρισκάρει να μιμηθεί τη τόλμη της αρχαίας καλλονής και συντρίβεται επειδή εν τέλει πίστεψε σε έναν ωραίο μύθο. Ή μάλλον σε πολλούς ωραίους μύθους. Για τη ζωή, για τους άλλους αλλά και για τον ίδιο του τον εαυτό...  

Όμως παρά τη συντριβή του δεν έχασε. Κέρδισε πολλά. Γιατί «η γοητεία της εμπειρίας είναι το μυστικό του έρωτα, του αγώνα, της ίδιας της ζωής». Και ο δημιουργός του στον επίλογο δικαίως τον παροτρύνει:
«Κάθε που φτάνεις στο τέλος να θυμάσαι
πως μόλις έφτασες και πάλι στην αρχή».

 
 

 

Δημήτρης Βάρος
Φρύνη
Εκδόσεις Καστανιώτη
2000
ISBN 960-03-2821-8
ISBN-13 978-960-03-2821-9
 
• Αγοράστε το:
 
ΠΕΡΙΗΓΗΣΗ ΣΤΗ "ΦΡΥΝΗ"
 Σημείωμα